Debaty sejmoweXIII Kadencja

Interpelacja w sprawie dopuszczalności wzajemnego saldowania należności i zobowiązań

   Szanowny Panie Ministrze! W ramach rokowań Polski o członkostwo w Unii Europejskiej w kompetencjach Ministerstwa Gospodarki było przygotowanie stanowiska negocjacyjnego w dziedzinie swobody świadczenia usług. W dziedzinie tej zawiera się m.in. problematyka dotycząca dopuszczalności umownego wzajemnego saldowania należności i zobowiązań. Kwestie te nie są jednoznacznie i jasno uregulowane w polskim prawie. Procedura umownego saldowania - w zakresie potrącania długu upadłego długiem wierzyciela - jest częściowo uregulowana przez rozporządzenie prezydenta RP z 24 października 1934 r. Prawo upadłościowe oraz ustawę z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny. Przepisy tam jednak zawarte mają charakter bardzo ogólny, odnoszą się do wszystkich podmiotów gospodarczych i nie przystają do obecnej rzeczywistości gospodarczej. Wydaje się ponadto, że tak istotne zagadnienie wymaga opracowania odrębnego aktu prawnego, rozwiewającego wszelkie wątpliwości związane z problematyką uznawania saldowania, a także - jak twierdzi Ministerstwo Finansów - nowelizacji ustawy Prawo bankowe.    Kwestia saldowania należności i zobowiązań znalazła się w sferze zainteresowania Wspólnoty Europejskiej już w 1989 r. Obecnie jest ona regulowana przez dyrektywy 89/647/EEC oraz 96/10/EC. Zapisy odnośnie do saldowania w przytoczonych dyrektywach wydają się być dobrze skonstruowane i adekwatne do potrzeb współczesnego świata gospodarczego.    Panie Ministrze! W jaki sposób Ministerstwo Gospodarki ma zamiar uregulować powyższą kwestię?    Jakich konkretnych zmian w polskim prawie wymaga przyjęcie wspólnotowych rozwiązań w tej dziedzinie?    Z poważaniem    Poseł Bogdan Lewandowski    Toruń, dnia 4 lutego 2000 r.