Debaty sejmoweXIII Kadencja

Odpowiedź na interpelację w sprawie przynależności państwowej części kutrów rybackich korzystających z przysługujących Polsce norweskich licencji

   Szanowny Panie Marszałku! W nawiązaniu do przedłożonej panu marszałkowi interpelacji skierowanej przez panią poseł Małgorzatę Rohde do pana Jarosława Kalinowskiego, wicepremiera i ministra rolnictwa i rozwoju wsi, poniżej wyjaśniam, co następuje:    Podstawą do prowadzenia połowów przez polskie statki rybackie na obszarze norweskiej jurysdykcji rybołówczej jest umowa między rządem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej a rządem Norwegii o rybołówstwie podpisana w Oslo 28 marca 1977 r. Uzasadnieniem do podpisania tej umowy było między innymi wspólne pragnienie zapewnienia ochrony żywym zasobom morza, w szczególności żywym zasobom wód obszaru konwencji o rybołówstwie na północno-wschodnim Atlantyku, a także rozciągnięcie jurysdykcji rybołówczej Norwegii na 200 mil morskich od linii podstawowej, od której jest mierzone morze terytorialne Norwegii, oraz zmniejszenie następstw dla tradycyjnych polskich połowów, wynikających ze stosowania norweskiej jurysdykcji na tym obszarze. Wyżej wymieniona umowa dopuszcza do połowów na obszarze norweskiej jurysdykcji rybołówczej statki rybackie o polskiej przynależności, tj. statki pod polską banderą.    Art. 9 § 1 ustawy z dnia 18 września 2001 r. Kodeks morski (DzU nr 138, poz. 1545) mówi, że: ˝Żeglugę pod polską banderą może uprawiać tylko statek o polskiej przynależności˝. W art. 10 natomiast jest mowa, że statkiem o polskiej przynależności jest także statek niestanowiący polskiej własności, który czasowo uzyskał polską przynależność. Statek niestanowiący polskiej własności uzyskuje czasową polską przynależność przez wpis do rejestru okrętowego na podstawie postanowienia Izby Morskiej stwierdzającego okres przynależności. Minister właściwy do spraw rolnictwa nie ma wpływu na decyzje Izby Morskiej    Z kwot norweskich przyznawanych polskiemu rybołówstwu korzystają przede wszystkim polscy właściciele statków rybackich, które podnoszą stałą polską banderę. Tylko jeden polski armator operuje statkiem rybackim czarterowanym od zagranicznego właściciela, który to statek posiada tymczasową polską banderę (od 18.01.2002 r. do 31.12.2002 r.).    Wyjaśniam jednocześnie, że państwowe przedsiębiorstwa połowów dalekomorskich już od kilku lat nie są zainteresowane wykorzystaniem kwot połowowych uzyskiwanych w ramach polsko-norweskiej umowy o rybołówstwie.    Pod względem formalnoprawnym statek, który czasowo uzyskał polską przynależność, jest traktowany na równi ze statkiem posiadającym stałą polską przynależność. Nie zachodzą więc tutaj przesłanki, aby traktować taki statek w sposób szczególny lub odmienny od statków posiadających stałą polską banderę. Oznacza to, że minister właściwy do spraw rolnictwa nie ma podstaw do odmowy wydania licencji połowowej dla statku rybackiego, który posiada czasową polską przynależność. Minister właściwy do spraw rolnictwa może odmówić wydania licencji, jeżeli (art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o rybołówstwie morskim - DzU nr 129, poz. 1441):    - został wyczerpany nakład połowowy floty;    - armator ubiegający się o wydanie licencji w okresie ostatnich 2 lat został ukarany za prowadzenie ukierunkowanych połowów organizmów morskich w okresie ochronnym lub w obwodzie ochronnym albo został skazany prawomocnym wyrokiem za przestępstwa popełnione przy użyciu statku rybackiego.    W przypadku statku rybackiego łowiącego na wodach norweskiej jurysdykcji rybołówczej o czasowej polskiej przynależności okoliczności takie nie zaistniały.    Zgodnie z ww. umową polsko-norweską spotkania wspólnej komisji odbywają się stosownie do potrzeb (praktycznie raz do roku) na przemian w każdym państwie. Na spotkaniach tych ustalane są kwoty połowowe dla polskiego rybołówstwa, zasady współpracy administracji rybackich obu krajów, sprawy techniczne dotyczące połowów, ochrony i zarządzania rybołówstwem. Do chwili obecnej na tym szczeblu konsultacji nie spotkaliśmy się z zastrzeżeniami co do połowów kwot norweskich przez statki o czasowej polskiej przynależności. Sprawa takich statków co do zasadności ich połowów w strefie norweskiej w ogóle nie była poruszana. Pod koniec lutego bieżącego roku Dyrektoriat Rybołówstwa w Bergen zwrócił się do okręgowego inspektora rybołówstwa morskiego w Szczecinie z zapytaniem, jakie polskie statki zgłoszone przez ten inspektorat do połowu w wodach norweskich posiadają stałą i czasową polską banderę. Odpowiedzi zgodnie ze stanem faktycznym udzielił norweskiej administracji rybackiej okręgowy inspektor rybołówstwa morskiego w Szczecinie.    Nie sądzę, aby ta sprawa miała niekorzystny wpływ na dobrze układającą się współpracę polsko-norweską w dziedzinie rybołówstwa morskiego, przyznaję jednak, że niektóre kraje, w tym UE, negatywnie odnoszą się do takiej praktyki i połowy realizowane przez te statki prawdopodobnie nie będą mogły być po akcesji zaliczone do ˝bazy historycznej˝. Jednocześnie pragnę poinformować panią poseł, że minister właściwy do spraw rolnictwa nie ma kompetencji wkraczania ani ingerowania w sprawy handlowe firm czy to prowadzących połowy w polskich obszarach morskich, czy też poza nimi.    Reasumując, minister właściwy do spraw rolnictwa, udzielając licencji dla statku rybackiego posiadającego czasową przynależność polską, działa zgodnie z prawem oraz zasadą równości podmiotów.    Przedkładając powyższą informację, mam nadzieję, że pozwoli ona wyjaśnić pani poseł Małgorzacie Rohde przedłożone wicepremierowi i ministrowi rolnictwa i rozwoju wsi panu Jarosławowi Kalinowskiemu wątpliwości i zawiłości występujące w rybołówstwie morskim.    Z wyrazami szacunku    Sekretarz stanu    Józef Jerzy Pilarczyk    Warszawa, dnia 28 marca 2002 r.