Debaty sejmoweXIII Kadencja

Odpowiedź na interpelację w sprawie dostaw gazu ziemnego z Norwegii

   Szanowny Panie Marszałku! W odpowiedzi na pismo, znak SPS-0202-3028/00 z dnia 29 grudnia 1999 r., dotyczące interpelacji posła Ryszarda Hayna w sprawie dostaw gazu ziemnego z Norwegii do Polski pozwalam sobie przekazać następujące wyjaśnienia:    Ad 1. Kontrakt zawarty 5 maja 1999 r. pomiędzy Norweskim Komitetem Negocjacyjnym (GFU) i Polskim Górnictwem Naftowym i Gazownictwem SA na dostawy gazu norweskiego w ilości 0,5 mld m3 gazu rocznie stanowi pierwszy etap norweskiego ˝otwarcia˝ gazowego na Polskę. Kontrakt ten ma charakter pomostowy wobec planowanego w przyszłości zwiększenia dostaw gazu do poziomu 5 mld m3 gazu rocznie specjalnie dla tego celu wybudowanym gazociągiem podmorskim z Norweskiego Szelfu Kontynentalnego do wybrzeża polskiego. Kontrakt przewiduje rozpoczęcie dostaw od 1 lipca 2000 r. lub od 1 października 2001 r. Decyzje w tej sprawie strony podejmą do 15 lutego 2000 r.    Wcześniejsze rozpoczęcie dostaw wiązałoby się rzeczywiście z zastosowaniem transakcji typu ˝swap˝, polegającej na wymianie gazu pochodzącego z różnych kierunków. ˝Swap˝ jest powszechnie stosowany w Europie i ma na celu m.in. obniżenie kosztów transportu.    Inną możliwością transportu gazu, do czasu wybudowania połączenia Bernau - Szczecin, jest wykorzystanie gazociągów niemieckich na trasie Emden - Zgorzelec. Wymagałoby to jednak okresowego zawieszenia dostaw niemieckich.    Ad 2 i 3. PGNiG SA nie bierze udziału w budowie gazociągu przez terytorium Niemiec. Ponosić będzie jedynie opłatę za świadczoną przez właścicieli sieci przesyłowej usługę transportową.    Dostawy gazu norweskiego realizowane będą przez istniejące na terenie Niemiec systemy: Emden - Steinitz i Steinitz - Bernau. Do wybudowania pozostał odcinek Bernau - granica polska oraz granica polska - Szczecin/Police.    Realizacji budowy gazociągu po stronie niemieckiej podjęła się polsko-niemiecka spółka IRB (udziałowcy: Ruhrgas - 50% i Bartimex - 50%). Spółka IRB zainteresowana jest również budową odcinka po stronie polskiej.    PGNiG SA uwarunkowała natomiast swój udział w projekcie od spełnienia następujących warunków:    - właścicielem i operatorem gazociągu na odcinku od granicy polskiej do połączenia z siecią PGNiG SA powinno być Polskie Górnictwo Naftowe i Gazownictwo SA. Dopuszcza się możliwość uczestnictwa innych firm jako udziałowców na zasadach uzgodnionych pomiędzy zainteresowanymi stronami;    - gaz będzie odbierany przez PGNiG SA przed wejściem w polską strefę celną.    Wobec niemożliwości osiągnięcia konsensusu powyższe kwestie nie zostały dotychczas rozstrzygnięte.    Ad 4. Dostawy gazu rosyjskiego realizowane są w ramach trzech kontraktów. Podstawowym kontraktem dla zaopatrzenia Polski w gaz jest jamalski kontrakt wieloletni, w ramach którego importujemy poprzez firmę Gazexport 2,7 mld m3 gazu w 2000 r. Przewiduje się, że w latach 2010-2012 wielkości dostaw wzrosną do poziomu 12,5 mld m3 gazu rocznie.    Drugim kontraktem obejmującym dostawy gazu z Rosji jest kontrakt realizowany za pośrednictwem spółki Gas Trading, której udziałowcami są: PGNiG SA, Bartimpex, Gazexport, Węglokoks, Wintershall. Dostarczane jest 2,5 mld m3 gazu rocznie. Jest to kontrakt 3-letni (1998-2000) z możliwością przedłużenia do 2006 r.    Trzeci kontrakt to kontrakt na dostawy gazu za pośrednictwem firmy Bartimpex, którego termin ważności upływa na koniec roku 2000. Zakontraktowane ilości to 1,4 mld m3 gazu rocznie. Jest to kontrakt typu kompensacyjnego, tzn. PGNiG SA reguluje płatności wobec Bartimpexu, natomiast Bartimpex w zamian za otrzymywany gaz dostarcza kontrahentowi rosyjskiemu żywność, artykuły przemysłowe itp.    Cena za gaz określana jest formułą cenową opartą głównie o ceny artykułów ropopochodnych i jest okresowo indeksowana w zależności od zmian cen ropy i artykułów ropopochodnych. Formuły cenowe w poszczególnych kontraktach mogą być różne.    W przypadku dostaw gazu rosyjskiego formuły cenowe są nieco inne, dlatego ceny w poszczególnych kontraktach w tym samym czasie mogą być różne. W okresie dłuższym średnia cena jest zbliżona, niezależnie, czy gaz jest kupowany bezpośrednio z Gazexportu, czy za pośrednictwem spółki Gas Trading czy Bartimpex.    Przedstawiając na ręce pana marszałka powyższe informacje, mam nadzieję, że będą one pomocne w wyjaśnieniu problemów związanych z importem gazu ziemnego do Polski, poruszonych przez pana posła Ryszarda Hayna w interpelacji.    Z wyrazami szacunku    Podsekretarz stanu    Jan Szlązak    Warszawa, dnia 24 stycznia 2000 r.